Devlet Bahçeli Ermeni değil. Devlet Bey’in atalarının Osmaniye’nin Bahçe ilçesine Malatya tarafından geldikleri ve Ermeni kökenli oldukları yönünde ısrarlı bir rivayet vardır. Bunun doğru olup olmadığını bilmiyorum. Doğrusunu isterseniz çok da ilgimi çekmiyor. Bir insan hem Ermeni kökenli hem aynı zamanda Türk ırkçısı olabilir. Bu ikisi arasında bir çelişki yoktur. Çünkü etnik kimlik atalarının kimliğiyle değil, kendine anlattığın masalın niteliğiyle, ait hissettiğin grubun kimliğiyle, hangi grubun nezdinde itibar ve güç kazanmaya çalıştığınla ilgili bir şeydir. Bir insan sadece kendi DNA’sına ya da atalarına sadık olacak, başkalarına sadık olmayacak diye bir kural yok. İnsanlarda, evet, kendi ceddine, ailesine bir eğilim vardır. Fakat bu üstesinden gelinebilecek bir eğilimdir. Ailesini reddeden, ailesinden nefret eden, ecdadı umurunda bile olmayan bir sürü insan var dünyada. Hatta onlar çoğunluktur zannediyorum. DNA ile belki göz rengi, burun hacmi geçer. Fakat kültür geçmez, hele hele siyasi görüş hiç geçmez. Dolayısıyla kökeni Ermeni ya da Japon olan birisi de pekala Türk milliyetçisi olabilir. Hatta öyle görünüyor ki kuşaklardan beri Türk olan birine oranla müfrit Türk milliyetçisi olması ihtimali daha yüksektir. Çünkü bir şeyi kanıtlamaya çalışıyorsan o işi abartırsın. Kanıtlamak diye bir derdin yoksa, kimin umurunda?

Türk milliyetçiliğinin önderlerinden olan Ziya Gökalp, biliyorsunuz büyük ihtimalle Kürt veya Zaza’ydı. Cumhuriyetin kurucusunun kökeni hakkındaki spekülasyonlara girmiyorum. Türkçü ideolojinin ilk kitabını yazan, bir kuşağı Türkçü ideolojiye alıştıran Mustafa Celaleddin Paşa doğma büyüme Polonyalıydı. Sonradan Türk olmuş biriydi. Napolyon Bonapart da biliyorsunuz Fransızdı, ama babası İtalyandı. Hatta Korsika adasını Fransız işgalcilerden kurtarmak için aynen PKK gibi bir gerilla mücadelesi veren örgütün adamı olduğu için babası terörist diye hapse atılmıştı. Napolyon okula gitti, eğitildi. Fransız olmanın iyi ya da en azından faydalı bir şey olduğu kanaatine vardı. Fransız oldu.